تا هفت خانه آنوَرتر

کی فکرشو میکرد یکی دوسال پیش وقتی مِن مِن کنان مونده بودیم که رو پخش آنلاین کدوم فیلم بزنی دستت بره روی "هیچ کجا،هیچ کس" و ما ذوق مرگ بودیم از بازی نگار جواهریان و صابر ابر.

آخر فیلم جمله ی طلایی و زدیم به دایرکت و نوشتیم آقای ابر :آدم بميره بهتر از اينه که خل باشه ولي فکر کنه سالمِ.

پسرخونه که تازه از پی درس و مشقش اومده بود با تعجب میگفت واقعا دایرکت زدین؟

ما: خب اره مگه چیه و اون با دهن کجی خطاب به ما: اره خب آدم بمیره بهتر از اینه که خل باشه ولی فکر کنه سالمِ.

کی فکرشو میکرد یکی دوسال بعد صابرابر و گروه خوبش مهمونمون باشن و پسرخونه پشت تلفن بگه تو خُلی ولی فکر میکنی سالمی!

خب اینجوری شد که شازی هم پیوست به پروژه ی" تا هفت خانه آنوَرتر" و ما یک روز شازی رو دادیم بهشون و میزبان گروه گرم و صمیمیشون بودیم.

جدا از همه چیزهای بانمکی که اتفاق افتاد چی بهتر از این که تونستم چند ساعتی رو به کسی هدیه کنم که فکر کنه زیباترین باتجربه ترین و اصیل ترینِ.

پشت این ایده خوب حتما اتفاقای خوبی هست کمترین اینکه فعلا شازی خوشحال ترینِ و فکر میکنه جای آنجلا مرکل و گرفته و حکومت مستقل خودشو به پا کرده .

یک سبد شعر و غزل ...