بسیار سیه سپید کردست...دوران سپهر لاجوردی

ای دل نه هزار عهد کردی کاندر طلب هوا نگردی؟

کس را چه گنه تو خویشتن را بر تیغ زدی و زخم خوردی

دیدی که چگونه حاصل آمد از دعوی عشق روی زردی؟

یا دل بنهی به جور و بیداد یا قصهٔ عشق درنوردی

ای سیم تن سیاه گیسو کز فکر سرم سپید کردی

بسیار سیه، سپید کردست دوران سپهر لاجوردی

صلحست میان کفر و اسلام با ما تو هنوز در نبردی

سر بیش گران مکن، که کردیم اقرار به بندگی و خردی

با درد توام خوشست ازیراک هم دردی و هم دوای دردی

گفتی که صبور باش، هیهات دل موضع صبر بود و بردی

هم چاره تحملست و تسلیم ورنه به کدام جهد و مردی

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنبالهٔ کار خویش گیرم

یک سبد شعر و غزل ...